Namen noemen in een boek

Deze maand geef ik extra aandacht aan boeken die tijdens de coronacrisis verschijnen. In dit interview lees je hoe het boek Noem mijn naam en ik besta van Natasja Geyteman-Bos is ontstaan, hoe ze omging met de namen die ze noemt in haar boek en hoe ik haar hierbij heb geholpen.

Toen Natasja erachter kwam dat haar doodgeboren dochter Jolie nergens geregistreerd stond in de overheidssystemen, besloot ze het beleid aan de kaak te stellen. In haar boek Noem mijn naam en ik besta vertelt ze over de petitie die ze startte en de stappen die zijn gezet om doodgeboren kinderen de erkenning te geven die zij verdienen.



Waarom wilde je een boek uitgeven?

Tot de wetswijziging op 4 februari 2019 van kracht ging, was ik niet bezig met een boek. De gedachte om mijn eigen verhaal op te schrijven, sluimerde altijd wel. Maar ik wilde dat het meer werd dan een ervaringsverhaal.

Dankzij alle media-aandacht kreeg ik van journalisten te horen hoe bijzonder het was om als burger een wetswijziging te bewerkstelligen. Toen pas kwam het besef: hoeveel petities worden er aangeboden en hoe vaak komt er daadwerkelijk iets uit?

Mijn pad van petitie tot wetswijziging: dat is de insteek van mijn boek geworden. Hiermee rond ik een jarenlang traject af. De doodgeboren kinderen die nu worden geregistreerd, gaan de geschiedenis in. Met dit boek gaat ook het verhaal erachter de geschiedenis in.

Het boek helpt en inspireert mensen die zelf een petitie willen starten. Bovendien is het een eye-opener voor ambtenaren om niet te snel te denken: ‘Zo is het en niet anders,’ maar om verder te kijken dan het systeem, om oog te hebben voor de menselijke kant en te denken in oplossingen.




<